بالاخره وقتی دیروز با منیر حرف می زدیم حسی که رنجم میده رو پیدا کردم. "احساس گناه"
حالا چطوری احساس گناه دارم؟
وقتی یک رابطه ای بدون هیچ دلیلی از سمت طرف مقابل قطع می شه به جای اینکه به این فکر کنم که لابد لیاقت من بیش از اون آدم بوده مرتب دنبال اینم که ببینم چه خطایی از من سر زده که طرف یهویی جنی شد و بهم پرخاش کرد یا ول کرد رفت؟! حالا شاید آدم ناخواسته یه جاهایی یه حرفی بزنه یا رفتاری بکنه که کسی برنجه اما برای فردی مثل من که سعی می کنم رعایت کنم نمی تونه در مورد همه روابط یهویی نابود شده مصداق داشته باشه. توی چند تا مورد خاص همه یک کلام می گفتند ایراد از اون بوده تو خودت رو اذیت نکن. اما حتی وقتی میدونم هیچ کار بدی نکردم دائم به رفتارای ریز و خاص تر فکر می کنم که نکنه تو اون موارد من اشتباهی کرده باشم؟!
وقتی خونه نامرتب میشه، به خودم حق نمیدم که خوب از صبح بچه داری کردم و فکر و جسمم خسته است و من هم آدمم. تمام مدت حال بدی دارم و تازه دیروز فهمیدم که اون استرس زیرپوستی و حال بد ناشی از احساس گناه درونیه منِ که دائم توی نامرتب بودن خونه و کارهای انجام نشده خودم رو مقصر می دونم و ناخودآگاه تری پس زمینه ذهنم در حال سرزنش خودمم
وقتی غذا دیر میشه نمی گم خوب تقصیر من نیست. مشغله نگذاشته
وقتی همسر میگه چایی دم کن و من کتری رو میگذارم و میرم دراز می کشم. بعد از خستگی حس دم کردن چایی نیست اگر همسر از کنارم پاشه بره فکر می کنم از دستم ناراحته که چایی دم نکردم
وقتی مامان و خواهرک یواش یکی دو تا جمله حرف بزنن فکر نمی کنم چیزی بوده که من لازم نیست بدونم. فکر می کنم پشت سر من حرف می زنن چون لابد یه کاری کردم که نمیدونم
و خیلی جاهای دیگه که الان یادم میست اما خواهرک گفته تو چرا احساس گناه داری.
جالبتر اینکه بابایی زاد می گه یکی از دلایل وسواس داشتن احساس گناه درونیه و ذهن برای رهایی از این احساس فرمان تمیزکردن و شستن میده و می بینی فرد ساعتها داره کابینت پاک می کنه یا حمام می کنه و ...
حالا که دلیل خیلی از احساس های بد کشف شد باید دنبال راهکار باشم برای خلاصی از عامل آزاردهنده
+ در مورد اون خانوم پست قبل نمی گم دروغ میگه اما خانمی که سه تا بچه داره اگر دست تنها باشه اونقدر کارش زیاده که
- امکان نداره هر روز بلا استثنا خونه اش اونقدر برق بزنه که بتونه دائم عکس و فیلم بزاره
- بعیده که وقتی خیلی درگیر کارهات هستی همیشه بچه ها اونم سه تا لباس هاشون همیشه تمیز و مرتب باشه. گاهی یک تیکه میوه یا یه ذره غذا کافیه که هم اباس مادر کثیف بشه هم بچه
- عجیبه که دست تنها به همه کارهات برسی، آشپزی بکنی و بعد اونقدر سر حال باشی و اعصابت آروم باشه که هر روز پست بزاری
و خیلی چیزهای دیگه که از حوصله اینجا خارجه.
علت حرفهای منم اینه که همسر خیلی متفکرانه استوری این خانم رو گذاشته من گوش کنم که از تجربیات ایشون استفاده کنم که خونم همیشه مرتب باشه. اونم فقط گفت خدمتکار نداره و گاهی تا ساعت سه شب بیداره کار می کنه. و مامانهاشون تو نگه داری بچه ها کمک میکنند. یعنی همسر من و با ایشون یک جورایی مقایسه کرده :|
+ دچار موج های سینوسی شدم. حال دلم لحظه ای شده. ماه اینقدر غر زد و خودم از بهم ریختگی های خونه عصبی بودم که سرش داد زدم. طفلکم زد زیر گریه و من الان با حال بد و عذاب وجدان کز کردم یک گوشه و میگم طفلک معصوم و صبورم لابد حالش بده چرا من هم اذیتش کردم به جای درک کردنش؟!
+ یه خانومی هست تو اینستا سه قلو داره. من فالوش نکردم چون قبولش ندارم اما همسر فالو کرده. اونوقت یک استوری چند ماه قبل گذاشته بود که من کارگر ندارم. خودم خونه رو مرتب می کنم. گاعی تا سه شب بیدارم کار می کنم. البته میگه که مامانهاشون تو نگهداری بچه ها کمک می کنند. در هر صورت من با یک بچه و گاهی تا سه شب مشغول کارم پس چرا نمیشه؟! یا اون راست نمیگه یا من بی عرضه ام
استوریشو همسر برای من پلی کرده که ببین کاراشو خودش می کنه تو هم میتونی
با صدای اِ اُ خواب و بیداری های ماه بیدار می شم. چقدر خوبه که دیروز تمام شده و در این لحظه پرم از شور زندگی. روی تخت می شینم و قرص ماه ام را نگا می کنم. همچنان داره غلت میزنه. همین که چشمش به من میفته با هیجان نیم خیز می شه و من با تمام وجود تو آغوش می گیرم و می بوسمش. می خوابونمش روی تخت و کنار دراز می کشم. با هیجان و یک دنیا ناز شروع می کنه به شیر خوردن. لبم روی موهاشه و عطر حریر طلایی موهاش رو نفس می کشم. صدای نفس های تند و بلندش موقع شیرخوردن ملودی لحظه هام شده. غرقم در این معجزه و هر لخظه با هر نفس از ته وجودم خدا رو شکر می کنم.
شیر خوردنش که تمام میشه کلیپس ام رو بر میداره و به سمت منی که موهام رو شونه می کنم میگیره. اما بازی می کنه و بهم نمیده.
طفلکم دیشب در عین ناباوری یک ربع به نُه خوابش برد. گرسنه :( ساعت ٢:٣٠ شب دیدم کنار تختمون ایستاده که من رو بیدار کنه. این اولین باری بود که تو دل شب پاشده بود و کنار تخت ایستاده بود.بهش شیر دادم و خوابید اما وقتی کمی بعد دوباره دیدم کنار تخت ایستاده پاشدم که بهش غذا بدم. ماه صبورم با کمترین سر و صدا منتظر نشست تا غذا بیارم. کمی غذا خورد اما چون خوابالود بود میل نداشت. همس هم بدخواب شده بود. بالاخره ساعت چهار خوابیدیم اما باز هم ناراحتش بودم که گرسنه خوابیده.
امروز دیگه ناراحتی حس غربت غروب جمعه از بین رفته و پُرم از زندگی. پُرم از انگیزه برای شروع یک پاییز متفاوت. برای شروع یک سال متفاوت تر. پاییز و سالی که تو ماه پُر از مهرش ماه کوچولوی من متولد شده می تونه تا ابد بهترین فصل هر سال باشه.
امروز یقه لباسم بازه. ماهک که دو هفته ای میشه که دستش رو می کنه تو لباسم امروز خیلی کارش راحت تره و به مناسبت همین اتفاق میمون یک تکه تخم مرغ به داخل لباسم تعارف می کنه و وقتی هم درش میارم باز با اصرار میندازه تو لباسم
بالاخره ماه رسما از قابلیت واکر گورخرش ( اسکوتر سه حالته که مثلا گور خره :)) ) داره استفاده می کنه. البته به جای گرفتن دسته تعبیه شده برای واکر، فرمون واکر رو میگیره و میره جلو. گاهی هم سرعتش ناخواسته بالا میره و باید گامهاش رو سریع برداره و گاهی می خوره زمین :))
دیگه پاهاش نمی لرزه موقع ایستادن و راه رفتن اما هنوز حاضر نیست بدون کمک و به تنهایی روی پا بایسته.
ازهفته دوم مرداد بود که وقتی بهش غذا دادیم دستش رو بهشمتما دراز می کرد که غذا رو بزاره تو دهن ما. امروز از نونش گذاشته تو دهن من. اونوقت نزدیکش شدم و نون خورد به گردنش. یک خنده ای کرد که شد یک بازی جدید برامون و ده دقیقه ای از ته دل با این بازی خندیدیم. من نون رو میزدم به گردن ماه، ماه سرش رو می برد عقب و می خندید
این روزا که دلم نوشتن می خواد اما فرصت نمی کنم بیشتربه این فکر می کنم که خیلی زود این روزا میگذره همینطور که یک سالش گذشت و نفهمیدم چطور گذشت و ته دلم یک حسرتی هست از دو ماه اول تولد ماه که نفهمیدم چه اتفاقی افتاده و سیر زندگیش نکردم. روزی هزار بار آرزو می کنم که ای کاش یکبار دیگه میرفتم به لحظه تولد ماه و اون دو ماه رو دوباره زندگی میکردم.
نمیدونم اگر نزدیک خانواده هامون زندگی می کردیم چقدر از زمانمون رو بیرون از خونه و با دیگران سپری می کردیم. اما این همسایه روبرویی ما اینقدر خونه نیستش که احساس غربت و بی کسی من رو به شدت تشدید می کنه. اینقدر که دلم نمی خواد آشپزی کنم :((
بعد با فکر اینکه شاید چون بچه ندارند سر خودشو اینقدر شلوغ می کنه که تنها نباشه و فکر نکنه؛ خودمو دلداری می دم.
راستش اینجا هم اینقدر سوت و کوره که نوشتن هم حالم خوب که نمیکنه؛ بدتر میکنه.
+زهراجون پیامتو خوندن. ده روزه میخوام برات جواب بدم اما واقعا فرصت ندارم. ممنونم ازت
پینوشت: الان خیلی بهترم:)
باز هم معجزه های سپاس گزاری یکی یکی در حال رخ دادن هستند و من با دیدن و شنیدن هر کدام غرق در شور و شعف این معجزه ها به ادامه گزاری می پردازم. ساده ترینش مطرح کردن قضیه رفتن به یک سفر سه نفره از طرف همسر بود.
ما از زمان ازدواج تا الان ماه عسل نرفتیم. تنها یک سال بعد از عقد یک سفر شمال به اسم من ( چون همسر ویلا گرفته بود به قول خودش به خاطر من که ببرم سفر) با خانواده خواهر همسر رفتیم که در مجموع بد نبود اما به دل من نچسبید. من و خواهر همسر صحبت مشترک زیادی نداشتیم. به اضافه اینکه من یک آدم شلوغ و برونگرام و خواهر همسر یک آدم خیلی ساکت و درونگرا است که باید دوتا بچه کوچکش رسیدگی می کرد و زمان زیادی ازش می گرفت. همه اینها به کنار ترکی حرف زدنشان برای منی که بعد از شش سال هنوز درست زبانشان را مترجه نمیشوم برای خودش نور علی نوری بود.
تمام سفرهای ما خلاصه می شود به دیدار خانواده هایمان. همسر زیادی اهل کار است و همین کار کردن زیادش باعث شد زمانی برای سفرهای غیر خانوادگی نماند. حالا این پیشنهاد سفر حتی اگر عملی نشود برای من حدیث عشق است
چند مدتی است که به درآمدهای متفاوتی (ایده های خاص) فکر می کنم. امروز بعد از دوسال خبر رسید که استانداردهای پیشنهادی تایید شده و این یعنی فرصتی برای دست در جیب داشتن من تا برسد روزی که به آن نوع درآمد خاص دست بیابم.
از شماها کسی به من فیدبکی از تمرینات سپاس گزاری نداد. اما برای من زندگی رو به تغییرات دلنشینی پیش می رود.
ان شالله به زودی خاله اک هم کاممان را شیرین می کند.
دندونم دردش خوب شده اما هنوز نمی توانم یزی با سمت راست دهنم بخورم. ماه خواب است و ما هم ناهار نخورده از شدت خوابالودکی رو تخت ولو شده ایم شاید بخوابیم