کاش اینقدر تنها نبودم تو این کرج لعنتی
اونوقت به روزی نمیفتادم که مجبور باشم ۵ سال دارو بخورم که سرپا باشم و هربار به خاطر عوارض دارو یا تغییرش اینقدر عذاب بکشم
چند هفته است از درد زندگی ندارم به خاطر اسپاسم عصب و عضلات گردنم در اثر قطع دیازپوکساید
کاش یکی بود بیاد برام غذا بپزه
خونه رو جمع کنه
و دوستم داشته باشه
یکی که فقط و فقط منو به خاطر خودم دوست داشته باشه
فقط خودم
و همه این کارا رو بی منت برام انجام بده
ایتقدر مسکن و متوکاربامول و منیزیم و کوفت خوردم که الان دیگه دلم دارو نمیخواد بخورم فقط دارم درد میکشم
کاش خودم بودم و میشد چند روز برم خونه مامان بدون اینکه مسئولیت دیگه ای جز مراقبت از خودم رو دوشم باشه
اما تنها کاری که برای خودم از دستم برمیومد این بود که یه کنج خلوت پیدا کنم و یه دل سیر گریه کنم بعد از چند هفته و وسطش چند کلمه بنویسم
+ کامنتا رو نتونستم جواب از بس درد داشتم این مدت