عملکردم شده دقیقا مثل زمانی که به مامان اعتراض کردم چرا برادرک رو زیاد می بوسه اما ما رو نه؟ و اون برای اینکه بین ما فرق نذاشته باشه دیگه برادرک رو هم نبوسید. درست همونطور. حالا که به کارهای اصلی که به نظرم واجبه برسم اما نمیرسم؛ نوشتن رو هم منتفی کردم که فرقی بین کارهام و نوشتن نذاشته باشم. روشی به شدت کاربردی در راستای نیل به اهداف :|
صدای بوسه های ماه اک میاد از تو اتاقش. به گمونم داره به جای من عروسک راکن ش رو که امشب قراره باهاش بخوابه می بوسه. صدای لعنتی سینمای خانگی همسایه طبقه بالا رو مغزمه. کلا شبها رو اعصاب اند. اغلب شبها یه تق و توقی یازده به بعد دارن. یا عین اسب آخرای شب یورتمه میرن. یا چکش میزنند....
از نزدیکای ده بیخود و بی جهت دلم پر از نگرانی شد و انرژی هام خالی. تنها اتفاق اون لحظه دیدن بخش های کمی خشن سوپر گرل بود و نه هیچ چیز دیگه.
ظاهرا دیگه صدای ماه نمیاد. این از معدود شبهایى ِ که تنها خوابید. اگرچه هرشب تا صبح رو تخت خودش می خوابه. برخلاف هر شب امشب اونقدر کلافه بودم که حوصله نداشتم رو زمین کنارش دراز بکشم تا بخوابه. آوردمش رو تختمون. همسر زودتر خوابش برد و ماهک ....
دائم می لوله و حرف میزنه. یک بار سرش رو میزاره رو بالشم. چند لحظه بعد میاد روی تنم. کمی بعد میاد سمت راستم و خودشو جا میده تو دلم و میگه "مامان بغل" بغلش میکنم و میگم یواش بابا خوابه. خیلی یواش یه جوری که به زور میشه شنید میگه "مِسی که کادو خریدی" دلم ضعف میره براش. دوباره میشینه و میگه "خوشید خَنوم خوابیده؟!" "به عَرْسَک شیر بدیم؟ عرسک بخریم؟" و جمله هایی که تو خاطرم نمونده.
تو سکوتی که فقط با صدای نفسهای خودش و همسر شکسته میشه با یک صدای خیلی یواش میگه: " همیشه کادو بخر" و من قلبم اوج میگیره از این حرفش. نمیدونم چه کادویی تو نظرش هست که خریدم؟ فقط شب یلدا براش یک اسباب بازی فکری خریدم که خیلی دوستش داره.
هر با حرف جدیدی میزنه میگم مینویسم اما یک ساعت بعد اصلا یادم نیست چی گفته که بنویسم
ظهر بشربت ش رو با گریه و زاری بهش دادم. تهش رو ریختم توی دهنم. با عصبانیت میگه "بزا سرْ جاش. مال خودمه" و این مال خودمه رو اولین بار بود میگفت.
بعضی وقتا قلبم گنجایش این همه خوشی رو نداره وقتی حرفایی میزنه که باورم نمیشه دختر دو سال و سه ماهه من داره اینقدر واضح و روان حرف میزنه. وقتی برام خاطره تعریف میکنه و من میخوام بمیرم براش که اینقدر خوب روزها و اتفاقها تو ذهنش ثبت میشه. وقتی دیروز تا اومدم پرشکش رو از تنش جدا کنم پوشکش افتاد زنین و شب برای باباش تعزیف میکرد. وقتی کاسه های بزرگ آشپزخونه رو آورد وسط سالن و گفت :"مامان توپ بیار" و هنوز یادش بود که میشه چه بازی باهاشون کرد وبعد حین بازی تعریف کرد از روزی که اولین بار دو ماه قبل این بازی رو با ظرف نی نی تو کلاس انجام داده.
و بیشتر از همه میمیرم زمان هایی رو که جامون عوض نیشه. میشم یک دختر کوچولو با خلق پایین و ماهک میشه یک مامان مهربون که تلخی بچه اش رو به دل که نمیگیره هیچ؛ تازه نازش هم میکشه. مثل اون روزی که دیوونه شده بودم و سرش داد زدم و پرسید "ناحتی؟" گفتم "عصبانی ام" اونوقت با همون قد کوچولوش اومد کنارم و با خنده گفت:" ناحت نباش. بوس میکنم" اونوقت چون قدش به صورتم نمیرسید "لبای مهربون و کوچولوشو گذاشت روی رون پام و بعد از بوسیدن با عسلی چشماش بهم لبخند زد و گفت "درست دائم" و من او شب ....
غ ز ل واره:
ماهک بزرگ ترین معجزه زندگی ما است که داره بهم درس زندگی میده. کاش اگر از همه کارهامم بمونم از تربیت درست دخترم حا نمونم.
قرار بود عنوان پست یکی از جمله های آخر شبی ماهک باشه اما چی بود؟!
حرفای عصری درباره هدف و اینکه من میخوام تو آینده چه کنم بهم چسبید. کاش شروع کنم
خدا کنه فردا کتاب هام برسه. دلم برای از خوندنشون داره آب میشه
دوست نوشت:
این روزا تولد یک دوست عزیزِ. دو ماه فکر کردم که چی بهش کادو بدم و درست وقتی من تصمیم رو گرفتم خیلی بی مقدمه همسرش وقتی ماهک رو دید یک اسپری خوشبوی سیندرلا هدیه داد. این چندمین باره که من میخوام به کسی هدیه بدم و قبل از دادن هدیه از اون فرد بی مناسبت هدیه ای دریافت می کنم. خدا کنم هدیه منو دوست دلشته باشه.
از طرفی هدیه رو سفارش دادم اما هنوز نرسبده. امیدوارم به موفع به دستم برسه
+ بعد از دو ماه ناخوشی تصمیم گرفتم کمتر با پری نماس بگیرم. نه که ناخوشیم به اون ربط داشته باشه. بلکه اونقدر که ابراز محبت میکنه و البته میدونم واقعیه اما هر چند وقتی یک کاری دارن و کلا ناپدید میشن. حالا هم که دیگه یک فسقل کوچولو دارن و کلا ناپدیدن. از طرفی تو این مدت خواستیم بریم بیرون، ما زنگ زدیم. خواستم برم خونشون، من زنگ زدم. خواستم بیان خونمون من زنگ زدم. از طرف دیگه من خیلیا رو دارم که تلفنی باهاشون حرف بزنم من یک حضور فیزیکی لازم دارم ولی با اینکه خونشون تا خونه ما ده دقیقه فاصله نداره اونم پیاده اما من خانوادمو با این همه فاصله بیشتر از پری اینا میبینم.
دفعه آخر (ده روز قبل) که با پری حرف زدم دو دقیقه نشده بود که گفت پدرشوهرش اومده و بعدن زنگ میزنه و نزد. همسر میگه تازگیا زیاد میزن خونه پدر شوهرش میمونن. میگم نکنه بچه یا خود پری ناخوش احوالند؟ بپرس از مسعود. میگه خودت زنگ بزن. اما دست و دلم نمیره
راستش فکر می کنم افسردگی گرفته اما به جای درمان عی بچه رو نیزنه زیر بغل و میره خونه مادر همسرش :(
گوشی در حال خاموش شدنه فردا نظرات رو تایید میکنم
از وقتی ستاره نوشت که سه ماه با چه سختی و همتی تلاش کرده برای زبانش و بهترین نتیجه رو هم گرفته؛ به شدت خودم رو می بردم زیر سوال که تو داری چه کار می کنی؟ چرا دیگران و خصوصا همسر که هر روز پیش چشمت هست اونقدر سخت تلاش می کنند؟! پشتکار دارن! در کنارش اعتماد به نفسشون اینقدر خوبه که نه خودشون رو با دیگران مقایسه میکنند نه مثل من تلاشهای خودشون رو کم ارزش می بینند
هر روز با همین افکار نه که خودم رو سرزنش کنم؛ دائم درگیرم که پس من چه کار کردم و می کنم؟!
زمانی که ازدواج نکرده بودم وقتی یک فرد متاهل باهام حرف میزد؛ میگفتم نفسش داره از جای گرم میاد. فکر میکردم چون ازدواج کرده دیگه ناراحتی نداره. بالاخره یک روزی حامی از راه رسید و شد همراه و همه زندگیم. یک دوره روی ابرها سیر میکردم. هر روز نگاه به انگشت حلقه ام میکردم (اگرچه بعد از گم شدن یکی از نگینهای حلقه ام تو دوران عقد دیگه هیچوقت بدون نگرانی دستم نکردم و اونقدری که باید لذتش رو نبردم هنوز و همیشه یک رینگ ساده تو دستم دارم که خیلی وقته دلم میخواد عوضش کنم ولی تنبلی کردم) و فکر میکردم این فقط یک خوابه. اگرچه هنوز هم خیلی وقتا به نظرم میاد توی رویام (البته که تو کتاب چهار میثاق میگه ما آدمها دائم در حال رویا دیدن هستیم. تو بیداری محدودیت جا و مکان هست بنابراین رویاها محدودترن ولی در عالم خواب محدودیتی ندارن و مدام در حال تغییرند). اما با ازدواج به جز اضافه شدن یک خوشحالی بی پایان و از بین رفتن اون حجم بزرگ ترس از آینده و تنهایی، در احساس و دیدگاهم نسبت به خودم چیزی تغییر نکرد. تازه فهمیدم که من دنبال راه حل در بیرون از خودم می گشتم در حالیکه مانع خودِ منم.
بعد از دو هفته با وجود رخوتی که صبح داشتم موزیک رو پلی می کنم و شروع می کنم به دویدن. در حال ورزش های شکم هستم که صدایی در سرم شروع می کنه به حرف زدن. "این که تلاشهای دیگران، سختی و پشتکارشون رو میبینی دلیل تلاش نکردن تو نیست. هیچ فکر کردی این زندگی! بدون تلاش تو و تحمل رنج و سختی هاش به کجا ممکن بود برسد؟! هیچ وقت از من تشکر کردی که این حجم تنهایی را طاقت آوردم؟! هیچ وقت قدر دانم بودی که کم و زیاد تلاش کردم برای مراقبت از ماه؟! پری از بعد مادر شدنش شده خانه به دوش. دائم بچه را میزنه زیر بغل و چند روز میره خونه مادرشوهر!!! تو چند بار طاقتت که تمام شد بار سفر بستی و چند روز نبودی؟! تقریبا هیچ وقت. تو تمام این دو سال و دو ماه و چند هفته را با همه سخت و آسانش به تنهایی بار داشتن مسئولیت این طفل کوچک را به دوش کشیدی. چند بار قدردان زحماتم بودی؟! این که خودت تلاش خودت را نمیبینی دلیل تلاش نکردن نیست. همه مادرها یک جاهایی کم می آورند. عصبانی می شوند. گریه می کنند و احساس به درد نخور بودن میکنند چون از خیلی کارها باید بزنند و نمیتوانند به کارهایی که دوست دارند برسند. و کلافگی هایشان می شود تلخی با کوچک شان. حالا هم دیر نشده. با همه وقت نداشتن هایت کارهای کوچکی می شود کرد که نتیجه شان حال دلت را چنان خوش میکند که لبریز شوی از حس دوست داشتن خود. خودت را ببوس و یا علی بگو" اشکهایم که با چشم بسته روی گونه هایم شناور می شوند؛ ماهک با وجود اینکه ندیده و دور از من بازی میکرد؛ سریع خودش را به من میرساند. سرش را روی سینه میگذارد و می پرسد: "مامان چطوری؟! چشماتو باز کن" و وقتی میگم خوبم و چشمهام رو باز میکنم میگه "ناحتی؟ ناحت نباشیاااااااا"
ماهک میره دنبال بازی. چشمام رو میبندم و سعی میکنم تمرکز کنم روی نفس هام. موزیک میخونه... "بی من نتوانی این خط و نشان ....لبریزم از عشق آرامش جان.... باران ببارد عجب حال خوشی... شاید ندانی ولی باعث شی" .... و من در درون تمام این ترانه را به خودم تقدیم میکنم. تمام حرفش احساس این لحظه من به خودم است. دوره های یوگا برایم تصویریست محو و ناواضح اما ریلکسیشن آخر کلاس رو خیلی وقتها انجام میدم. تصمیم میگیرم به جای سرد کردنهای ایستاده؛ شاواسانا انجام بدم. و همین که تمرکز رو میارم روی پای راست، خودم رو میبینم که با بک دنیا عشق پاهایم را بوسه باران می کند. وقتی روی بالاتنه تمرکز میکنم خودم را می بینم که چشمهایش را میبندد و باعشق سرش را روی قلبم میگذارد و با شنیدن صدای قلبم لبخند پهنی صورتش را در بر میگیرد. مثل روزهای کلاس یوگای بارداری، اشکهایم به پهنای صورت می بارند و گوش ها و موهایم خیس شده اند. تمام عضلاتم که رها شدند خودم روی تنم دراز می کشد و در وجودم فرو می رود. سبک و آرام چشم هایم را باز می کنم و موسیقی در حال پخش میخواند:
تو همان قصه نا گفته ی پنهان منی
ساحل امنی و تو موج خروشان منی
تو که نزدیکی به من ...
....
در دل من افتاده عشقت زمین گیر شدم
...
بی بهونه زندگی بی تو من بی قرارم"
٦ بعد از ظهر
٣ دی ماه ٩٨
درست وقتی تصمیم گرفتم هر روز یک خلاصه از احساس و زندگی اینجا بنویسم بلاگ اسکای قطع شد
بک جورایی احساس ناامنی می کنم تو سرویس دهنده های ایرانی
اون از پرشین بلاگ که همه نوشته هامو به با داد
اون از بلاگفا که یک سری اطلاعاتش همه پرید
اینم از بازیهای بلاگ اسکای
دلم میخواد بک جای امن بنویسم. یعنی احساس امنیت داشته باشم. ولی هنوز فرصت نکردم جدی بهش فکر کنم
حس می کنم قوی تر شدم. لااقل از دو ماه گذشته. دوباره پر از انگیزه ام. بافتنی حالم رو خیلی خوب می کنه و هیجان اینکه زودتر تمام کنم و تا ده روز دیگه برم کاموا بخرم و واسه خودم یک بافت دوست دلشتنی ببافم تمام وجودم رو به وجد آورده. باز هم در طول هفته به جز چهارشنبه خونه بودم. چند بار خونه رو مرتب کردم و گفتم فردا زنگ میزنم آزاد و نازی بیان اما فرداش دوباره همه جا زلزله میشد :)))
دیگه از کسی دلخور نیستم. سرزنش ها و خود درگیری هام تقریبا تمام شده. وقتی امروز به همسر گفتم احساس می کنم من هیچ جای زندگی به خودم سختی ندادم و هیچ وقت اونی نشدم که باید؛ گفت : " اونطوری که تو ارشد خوندی من هیچوق حاضر نبودم تا اون حد سختی رو تحمل کنم. سر کار رفتن. هر هفته تهران اومدن و رفتن که به قوا خودت گاهی هفته ای دوبار"
بعد یادم اومد من یک ترم هر هفته دوبار میومدم تهران و به وقتایی از خستگی گریه میکردم. با چه سختی کلاسهای آموخته رو رفتم اما اینقدر سرم شلوغ بود که فرصت نکردم از دانشی که ثبتش کردم رو تو ذهنم هم ثبتش کنم و به کار بگیرم. با این حال با همون سبک قبل واسه استانداردها ترجمه کردم و پدرم درومد. و ...
این یاد آوریها اینقدر حال شیرین و گرمی داره که حس میکنم دوباره میتونم به خودم تکیه کنم واسه تغییر اوضاع. برای استفاده از فرصت ها. برای زیستن زندگی نزیسته ام.
انگیزه های درونم اونقدر قوی هست که برای ماهک هم عذاب وجدان ندارم چون میدونم وقتی زمانم رو برای اهدافم صرف کنم قطعا ذهن آزادتری خواهم داشت و با حواس بهتری میتونم باهاش وقت بگذرونم.
متهک یک هفته ایت که رسما حرف می زنه. حرف زدنی که جماه ها رو میتونه کنار هم بچینه. در واقع به زبون خودش وقایع رو شرح بده. با عه عه گفتن های دلنشین مخصوص این سن. قدش اونقدر بلند شده که شلوار زاپ دارش که دوتا تای کوچولو میزدم اندازه اش شده. چند روزه که راه میره و میگه "مامان دینگی!" "چطوری مامان دینگی" نمیدونم این کلمه رو از کجا یاد گرفته. دو سه روز هم عین هاپو کوچولو صورتم رو لیس میزد و جیغ میزد. یک روز هم میگفت "دوبال گچ می گدم" ( دنبال گنج میگردم). شبها موقع خواب با همسر میره رو تخت و موزیک میزارن و دراز کش با موزیک دستاشون رو به درخواست ماهک به صورت اشاره میگیرن و میرقصن. ریش همسر که کمی بلند میشه بهش میگه: "تیزی ریشو بزن. برو دسشویی بزن". زیاد جیغ میزنه تو بازیها و خوشحالیش. الکی گریه میکنه که بهش توجه کنم و من نمیدونم چطور میتونم این همه هیجان و شور زندگی رو چطور ثبت و ضبط کنم.
زمانی که دنبال دلایل بد حالیهام بودم؛ با مطالعه ها و تحقیق متوجه شدم شاید یکی از دلایل دل بستن زیادم به اینجا و دنیای مجازی باشه. این که هر موقع پکرم گوشی و بر میدارم و بعد ناخودآگاه میبینم زمان طولانی رو بی هدف توی نت چرخیدم بدون هیچ بهره مثبتی و بعد از اون عذاب وجدان از هدر رفتن زمانم. از بعد حذف اینستا و بعد پاکسازیش؛ به شدت زمان استفاده از نت رو محدود کردم و همین باعث شده بیشتر ببافم. بیشتر بخونم و بیشتر لذت ببرم از دنیای واقعی. لااقل امروز به خودم بالیدم و با خودم خوش گذروندم.
سوپ جو داره قل قل میکنه. ماهک در حال بازی و میدونم میدونم گفتنه و همسر در حال دیدن بزن برقص های فیلم مطرب هستش.رابطه من و همسر تو زندگی تازه داره یه نظمی به خودش میگیره. انگار بهتر از قبل با هم کنار میایم و درک می کنیم طرف مقابل رو. لباسها در حال شسته شدنِ. حال من خوبه و زندگی در عین معمولی بودنش حس عالی بودن بهم می بخشه