زود بیدار شدم. البته با داشتن یک همسر سحر خیز من خیلی مقاومت داشتم که تا الان سحر خیز نشدم :)) همسر از اون آدمهایی هست که باید زود بخوابه و طبعا زود بیدار میشه و من دیر میخوابم و نتیجه دیر بیدار شدن هست. البته که خیلی وقتا همسر من رو به زور از خواب میکشه بالا که اشو صبحانه بده. امروز اما از اون روزهایی هست که به میل خودم زود بیدار شدم و همسر هم با وجود بیدار بودنش اصلا صدام نزد. این خیلی حس خوبیه. وقتی به زور بیدارم میکنه حس کلفت بودن بهم دست میده :) .کمی خورده ریزه های روی زمین رو جمع و جور می کنم. چندتایی استکان و لیوان کثیف هست که می شورم. صدای قل قل کتری فضای آشپزخونه رو پر کرده. وقتی آبجوش رو می ریزم توی قوری، عطر چایی می پیچه تو فضا. نفس عمیقی می کشم و تا جایی که بتونم عطر چایی رو می فرستمم توی ریه هام. عطر چایی اول صبح نشونه یک عالم خوشبختیِ که نباید ندید گرفته بشه. نشونه اینه که یک زندگی توی خونه جریان داره و با همه معمولی بودنش پر از عشق و سلامتیِ.
ادامه مطلب ...
چرا بعضی روزها نمی فهمی چه مرگته.
نه خوبی نه بد اما یک جوری هستی که دوستش نداری
یک جور عجیب
چقدر من از اتفاقهای تابستون ترسیدم
همین که یه ذره احساس گرمی توی شونه هام می کنم میترسم
کاش وحشتم از اون حالتها از بین بره و اینقدر با هر تغییر حالتی نترسه از تکرارشون
دیشب رفتیم یک دوری زدیم و تو مسیر برگشت همسر نزدیک خونه جدید نگه داشت و نگم چقدر دلم ضعف رفت و دلم خواست زودتر بدهی هامون تسویه بشه و بتونیم بازسازیش کنیم و بریم اونجا. بر عکس زمان خریدش که با بدترین حس های دنیا به خاطر حال خرابم خونه رو میدیدم الان دلم ضعف میره برای دیدنش. نه اینکه بگم همه چیز خونه خیلی عالیه. عالی بودن حس من به خاطر اینه که این خونه نتیجه زحمت های خودمون دوتاست بدون هیچ حمایتی. همسر تا همین چند روز قبل خیلی به این فکر میکرد که دو تا خونه رو یکی کنیم بریم تهران یا منطقه محبوبمون تو کرج اما من هیچ تمایلی به این کار ندارم چون فشار وحشتناکی رو توی اون دوران متحمل شدیم. الان فقط به این فکر میکنم که زودتر بدهی هامون رو تسویه کنیم و بیفتیم دنبال بازسازی و هیجان انتخاب همه چیز به سلیقه خودمون. خیلی دلم میخواد رنگ چوب توی خونه فضا رو گرم کنه. برعکس قبل که دلم کابینت ممبران میخواست الان دلم یک سری کابینت ساده دو رنگ با رنگ چوب و شیری میخواد.
+ خدایا این حس های خوب رو نصیب همه اونهایی بکن که آرزوی داشتن خونه از خودشون رو دارن
+ چه خوب که از خونه نوشتم حالم بهتر شد. برم بترکونم و کارهامو خوب رسیدگی کنم
+ انگار کتاب "میخائیل و مارگاریتا" داره به جاهای جذابی می رسه. البته دیگه دارم با دور تند گوش میکنم
+ برای عنوان چیزی به نظرم نیومد بنویسم . اینطوری هست که عنوان برگرفته از ترانه "امشب" بلک کتس هستش که دارم الان گوش میکنم.
این بار نه درد داشتم نه کج خلق شده بودم اما دو روزه به طرز بدی حس های بد دارم. از طرفی قاضی درونم دوباره فعال شده و به نوع عملکردم توی انجام کارهام داره به شدیدترین شکل ممکن گیر میده
اما در این لحظه از اون سخت اینه که
چی بپزم؟ :)))
الان هم یک چسب میزنم به دهن قاضی درون و یا علی گویان سعی میکنم بُعد عملگرای خودمو بکشم بالا و پای اهمال کار رو غل و زنجیر کنم. حس های بد هم چون خیلی نمی تونم کاری برای نبودنشون انجام بدم؛ پس مدیتیشن می کنم و بعد دایورت شون میکنم
+چقدر شبیه استوریای اینستا شد :))) ولی من وبلاگ رو بیشتر از اینستا دوست دارم
+ این ماه تو کتاب "میخائیل و مارگاریتا" گیر کردم. دوستش نداشتم لاقل تا اینجا که گوش دادم اما انگار مجبورم تمامش کنم. :(
باید در نوشتن پست قبل دقت می کردم اما اونقدر آشفته بودم که فقط نوشتم ولی فکر نکردم
میدونم اگر واکسن هم بیاد حالا حالا ممکنه نوبت ما نشه ولی همین که کور سویی از امید در دلمون روشن بشه خیلی آرامبخشه ولی متاسفانه این امید با ورود واکسن هم تو دل من یکی فکر نکنم روشن بشه چون اولویت مردم نیستند.
در مورد آقای انصاریان و میناوند هم میدونم که هر دو خودشون بیشتر باید رعایت می کردند و باید زودتر مراجعه میکردند به بیمارستان اما دکتر هاشمیان می گفت از بس مردم رو از بیمارستان ترسوندند خیلی ها از ترس شون نمیان و اونقدر دیر میان که ریه کامل درگیر شده و روی سخن شون اغلب با افرادی هم سن و سال این دو عزیز بود. دکتر میگفت چند بار با آقای میناوند تماس گرفته که پاشو بیا بیمارستان اما میترسیده بره
در هر صورت اگر کسی از نوشته های من رنجید عذرخواهی می کنم