صرفا جهت اطلاع

+ صدای پا و حرف زدن های مهمونهای همسایه تو را پله پیچیده. ماه یهو با تعجب بر میگرده سمت در و به من میگه اینو اینو. عکس العملش قشنگه. این همه آگاه بودنش ته امیده اما دلم می گیره از اینکه بچه ام منتظره کسی از راه بیاد و حال و هواش عوض بشه. با خودم فکر می کنم که الان کوچیکه هنوز. بزرگتر که بشه شاید خیلی غصه بخوره. بعد هم شونه ام رو بالا میندازم و میگم خوب زندگی ما هم این مدلیه دیگه

+ مسخره است. وقتایی که همسر خونه است و تنها نیستم ولی خانم همسایه تنهاست یه جور احمقانه ای دلم برای تنها بودنش می سوزه. در حالی که اون اغلب اوقات خونه نیست و این من و ماه اکیم که اغلب زمانها تنهاییم. حالا هم یک ساعته اومدن و صدای شلوغ بازی و خنده اشون تا اینجا میاد و من کسل و خوابالود اینجا نشستم اراجیف بهم می بافم. من عاشق این تنهایی بودم. هنوزم دوستش دارم اما چرا گاهی اینقدر روش حساس می شم؟ 

+ امشب ساعت 7 شام خوردیم. ماه چسبیده به من و نمیزاره کار کنم. ساعت 8:30 شبه. ماه اک گریه می کنه. فکر کنم حوصله اش سر رفته. به همسر میگم برنامه ات چیه؟ میگه نماز بخونم و بخوابم!!! میخواستم بگم بریم یه دور بزنیم

ساعت 11شب:

+ کاش یک راهکاری پیدا کنم که ماه اک اینجا تنهایی اذیتش نکنه. تنها بودن خودم رو تحمل می کنم اما تحمل ناراحتی ماه اک به خاطر تنهایی‌مون رو ندارم.

+امروز هیچی از ترجمه ها انجام نشد. در عوض برای اولین بار تو زندگیم ترشی درست کردم که اونم به خاطر حضور ماه اک و کمبود وقت سه نوع سیفی بیشتر نگرفتم. خدا کنه خوب بشه

+یعنی تا 20 آذر میتونم تمومش کنم؟

+چقدر پاهام ضعف میره شبها وقتی ماه اک شیر می خوره و ول کن هم نیست

+انگشتهام و ناخن ها یک جور بدی خشک شدن. دور ناخن هام سیاه شده.  تمام پوست انگشتام پوسته پوسته و لایه لایه شده. ;کنار ناخن شست و اشاره دست راستم ترک ریز خورده و دردناکه. اگر همسر یادش نره دستکش لاتکس بخره میخوام واسه کارهای عادی هم دستم کنم که دست شستن ها به حداقب برسه ببینم بهتر میشه؟  :(( 

+ یکی از همسایه ها شله زرد آورده اما جالب نشده. احساس گرسنگی دارم. کاش شله زردا خوشمزه بود

+ آدم بنزینش تموم میشه چه چیزهایی بهم می بافه. قطعا صعد از یک خواب دلچسب همه اینها خنده دار میشه

زندگی با طعم عشق

بیدار شدم و تو خونه چرخ می زنم و یک حال خوبی دارم. تنم مور مور میشه از سرمای صبح و این لذت بخش ترین حس دنیاست برای من در ششمین روز ماه دوم پاییز. بالاخره گرما بساطش رو جمع کرد و سرما با سلام و صلوات تشریفشون رو آوردند. شاید هیچوقت اینقدر از سرد شدن هوا خوشحال نبودم و لذت نبردم چون با یک نسیم احساس سرما می کردم و می لرزیدم. از شما چه پنهون تحمل گرما رو هم نداشتم و از حضور هیچکدومشون لذت خاصی نمی بردم. اما با گُر گرفتن‌هایی که از دوران بارداری به شدت کلافه ام کرده بود؛ اینقدر تابستون امسال سخت گذشت که خونه پدر همسر که زمستون(به خاطر سرمای زیاد شهرشون) و تابستون(به خاطر کولر شبانه روزی) باید یخ می زدم؛ از خونه مادرجان هم گرمتر بود برای من. گاهی هر روز حمام بودم از شدت گرمازدگی.

 سرم رو تو حریر طلایی موهای ماه اک که داره شیر میخوره فرو بردم و نفس می کشم و میبوسمش. به اتفاقهایی که افتاده و حرفهایی که شنیدم فکر می کنم. به همسر که این همه احساس خوشبختی ام رو به بودنش مدیونم. به خدایی که این زندگی قشنگ رو به من هدیه داد. به ماه که من رو پر کرده از امید و انگیزه. به اعتماد به نفسی که هنوز راه زیادی داره تا برسه به اون سطحی که باید. به خودم. به تغییراتم. به همراهی های همسر. به کم آوردن های خودم. به قدرت دادن های همسر. به رو پای بلند شدن های خودم. به روزهای سرد. به لحظه های سخت. به تفاوتهایی که گاهی به شدت از هم دلخورمون می کنه. به خودم. به خودم و خودم.

 

چو یار اندر حدیث آید به مجلس ...

این مطلب توسط نویسنده‌اش رمزگذاری شده است و برای مشاهده‌ی آن احتیاج به وارد کردن رمز عبور دارید.

پستم کو؟

دیشب منتشر کردم و تو فیدلی هم زده که منتشر شده ولی الان اصلا نابود شده. از شانسم دقیقا پست رمزدارم نحو شده که چون رمزدار بوده نمیتونم هم متنش رو از فیدلی هم بازیابی کنم

با این همه بی وقتی و مشغله دیشب تا ساعت 1 می نوشتم و الان نیستش

چقدر حرصم گرفته

یک طومار بود

جنابان بلاگ اسکایی

با عرض سلام

هر روز یک مسخره بازی جدید تو سیستم بلاگ اسکای رو شاهد هستیم

الان هم پستی که کلی زحمت براش کشیدم و به خاطرش تا دیر وقت بیدار بودم نیست

لطفا یک توضیحی بدید

لطفا مشکل رو اگر نمیتونید حل کنید اطلاع بدید که بساطمون رو جمع کنیم بریم

خارج از کشور یک سیستم وبلاگ یا رسانه می سازند که همیشه کار می کنه و اگر قرار باشه غیر فعال بشه چند ماه قبل اطلاع رسانی می کنند اما شما انگار اصلا احساس مسئولیت ندارید در مقابل این همه آدمی که مطلبهاشونو توی سایت شما منتشر می کنن.

مدتهاست که هر بار یک اتفاق عجیب میفته و کسی هم به روی خودش نمیاره یک توضیحی بده

مطمئن نیستم اما حس می کنم دچار افسردگی شدم. حقیقت اینه که یک بخشی از مشاجره های دو سه ماه اخیر برمیگرده به کم تحمل شدن این روزهای من. همسر بی تقصیره نیست ولی کم تحملی من شدت ماجرا رو بیشتر میکنه. نمیدونم از تاثیرات شیردهی اعصابم ضعیف شده یا فشار روانی که تنها شدن تو خونه بعد از یک ماه سرشلوغی بهم وارد کرد؟!

در هر صورت یک بخشی از اوقات تلخیهای پیش آمده پیش میومد اما نه به این شدت که روان و جسمم به این شدت بهم بریزه. از دیروز عصر تا امشب دو روز سخت و تلخ داشتم. اینقدر گریه کردم و حرص خوردم که سرم منگ و کمی دردناکه. چشمام میسوزه و توان حرکت ندارم از احساس کوفتگی. 

میدونم من زیادتر از اندازه اش شلوغش کردم. میدونم من بزرگش کردم.حرف همسر و لحنش  تا این حد که من حرص خوردم بغرنج نبود. اما آنچه تو این چند سال آزارم داده بود رو کشید بالا و شد آنچه نباید  (راه داشت. راه داره. من بلد نیستم .) ولی دنبال چراش می گردم. دنبال علت این همه حرصی شدن! دنبال علت اون حس لبریز خشم و ضعف!

با تمام گریه ها و آرزوی مردن ها( از شدت ضعفی که در درونم شکل گرفته بود و خودمو بی پناه میدیدم)  بالاخره حرفها زده شد. ظاهرن صلح برقرار شد اما حال من همچنان خراب است و نتیجه عملی هم از یک ماه بعد مشخص میشه.

خیلی خسته ام از این حالتهای سینوسی و لحظه ای خودم که تازگیها شدت گرفته. خسته ام از این کشمکش های فکری بین خودم و همسر. کاش دوباره همت کنم و شکرگزاری رو شروع کنم

غ ز ل واره:

+ توان تایید نظرات رو ندارم اما از پست بی کسی یک سری اشتباه برداشت کرده بودن که من به خاطر مشکلات مالی ناراحتم در حالیکه خدا رو هزاران بار شکر ما مشکل مالی نداریم. فقط دیدگاه اقتصادی من و همسر متفاوته و همین اختلاف نظر باعث پاره ای بحثها میشه. ضمن اینکه سالهای اول ازدواج از این مشاجره های ریز و درشت زیاد پیش میاد چون هنوز زبون مشترک تو بیان مسائل به وجود نیومده. حالا نسبت به حساسیت مسئله شدت این بحثها زیاد و کم میشه 

+ مرسی که هستید